koude ochtend

“Ik doe de deur achter me dicht. Een harde wind steekt op, koude lucht kaatst tegen mijn gezicht en bijt in mijn ogen. Tranen wellen op. Ik wikkel mijn sjaal nog een extra keer om mijn nek en trek mijn muts iets steviger over mijn oren. Ik worstel met mijn slot, mijn fiets staat verankerd aan een lantaarnpaal om diefstal te voorkomen. Kinderen snellen richting school, een oude vrouw schuift achter haar rollator. In het mandje voorop ligt een rode Dirk tas.

Mijn schooltas ligt wiegend in mijn bakje als ik even later mijn straat uit fiets. Het is druk in de buurt, iedereen moet op tijd op school of werk zijn. Ik fiets een vader met twee dochters voorbij. Drie zwarte jassen lopen in een rij op weg naar de school. Ik zie ze elke ochtend, de moeder zie ik nooit. Dat roept vragen op, ik stel ze niet hardop. In mijn hoofd doemen ze met iedere druk op mijn trappers op; hebben ze geen moeder, gescheiden, gestorven of is dit helemaal niet hun eigen vader? Het zijn van die zaken die me elke ochtend even bezig houden om daarna net zo snel weer te vergeten. Alleen als je ze ziet denk je er weer aan en daar draait het om, om dat moment.

Ik fiets verder, langs de school waar die twee dochters zo hun zwarte jassen uittrekken, ophangen en het klaslokaal ingaan. Zoals ik dat twee jaar geleden ook nog elke ochtend deed toen ik nog op de basisschool zat en nog lopend naar school kon. Nu trotseer ik weer en wind – bah wat een nare kou – totdat ik in de schoolbanken schuif voor mijn les Frans. Nu denderen de Franse werkwoorden door mijn hoofd. Je fais, tu fais, il fait, elle fait, on fait. Ik heb een zes nodig om voldoende te blijven staan. Ik ga de bocht om, sla rechtsaf en laat de Jan Eef achter me.

Ik ben weer vroeg terug in de Baarsjes. Het laatste uur is uitgevallen. Het is kort na drieën als ik het drietal opnieuw zie lopen. Ze bewegen zich nu net als ik voort in de andere richting, terug naar huis. Ze maken grapjes en lachen hard. Een van de meisje lacht exact hetzelfde als de man, vader en dochter het kan niet anders. Gescheiden besluit ik, net als mijn ouders. Vervelend en verdrietig, maar lachend kom je verder. C’est la vie.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s